• Num Sahathust

ปรัชญา..ชวนคิด เรื่อง 'คุณค่า..ของคนอยู่ที่ไหน?'


เวลาที่มอง ‘ศิลปิน-ดารา’ เราอาจมีความชื่นชอบเกิดขึ้นมาในใจ...หรือทุกครั้งที่เห็น ‘คนประสบความสำเร็จ’ เราก็อาจรู้สึก ชื่มชมและนึกฝันเป็นอย่างเขา!!... แล้วตัวเราล่ะ?!?...เรามองตัวเองยังไง และ ’คุณค่าของตัวเราเอง’ อยู่ที่ไหน? ถ้ายังนึกไม่ออก..ลองมาอ่านนิทานสั้นๆ เรื่องนี้กันครับ


ย้อนไปสมัยเก่าก่อน ในวัดเซนแห่งหนึ่ง ‘หลวงตา’ กำลังสอน ‘เณรน้อย’ รูปหนึ่ง ถึงเรื่องต่างๆในชีวิต แต่วันนี้ดูเหมือนผู้เป็นศิษย์ จะมีสีหน้าที่เศร้าสร้อยผิดปรกติ....และเมื่อสอนเสร็จเขาจึงเอ่ยปาก ถามศิษย์ตัวน้อยว่า


หลวงตา : วันนี้เจ้าดู มีอะไรครุ่นคิดในใจ มากมายเหลือเกิน...เจ้ามีอะไรจะถาม อาจารย์มั้ย?

เณรน้อย : อาจารย์ครับ...ตัวผมเป็นเด็กกำพร้า ที่โดนนำมาทิ้งที่วัด...บางทีก็โดนคนอื่นๆ รุมล้อบ้าง

รุมแกล้งบ้าง!! ผมอยากรู้ว่าผมเกิดมาทำไม?... ตัวผม ‘มีคุณค่า’ กับเขาบางรึเปล่าครับอาจารย์


ผู้เป็นอาจารย์ได้ยินดังนั้น ท่านยิ้มอย่างสงบนิ่ง และชี้นิ้วไปที่สวนหลังวัด พร้อมกล่าวกับเณร :


หลวงตา : เจ้าเห็นสวนนั้นไหม?... เจ้าจงไปหยิบ ‘ก้อนหินธรรมดา’ ไม่ต้องมีหน้าตาสวย ขนาดไม่ต้องเล็ก และไม่ต้องใหญ่ มาก้อนหนึ่ง


เณรน้อย หวังว่าจะได้คำตอบเรื่อง ของคุณค่าของตัวเอง เลยรีบวิ่งไปเลือกก้อนหิน มาตามคำสั่งอาจารย์


หลวงตา : พรุ่งนี้เจ้าจงนำ ‘หินก้อนนั้น’ พร้อมเสื่อ ไปปูวางที่ตลาด ของหมู่บ้าน ถ้ามีคนถามราคา ให้เจ้าจง ‘ชูสองนิ้ว’ และเมื่อเขา ‘เสนอราคา’ เจ้าจงอย่าขาย และถ้าเขา ‘ปรับเปลี่ยนราคา’ เจ้าจงเอาก้อนหินนั้นกลับมา แล้วอาจารย์ จะบอกว่าคุณค่าของเจ้าคืออะไร!!


เช้าวันต่อมา เณรน้อยไป ถึงตลาดก็จัดแจงปูเสื่อและวางก้อนหิน ตอนแรกยังไม่มีใครสนใจ แต่ต่อมาเริ่มมีคนเห็นว่าแปลกที่อยู่มีเณรน้อย นำก้อนหินมาวางขาย! แสดงว่าหินนั้นต้องไม่ธรรมดา!! จากนั้นคนเริ่มทยอยมามุงดู จนมีแม่บ้านคนหนึ่งสอบถามราคา


แม่บ้าน : เณรน้อยจ้า..หินไม่ธรรมดาก้อนนี้ ราคาเท่าไหร่จ๊ะ ฉันอยากเอาไปประดับ ไว้บนโต๊ะบูชา


เณรน้อย ‘ชูสองนิ้ว’ อย่างที่หลวงตาบอก


แม่บ้าน : ‘2 เหรียญ’ หรือจ๊ะ!!


เณรน้อยนิ่งเฉย...ตามคำสั่งหลวงตา เมื่อไร้ซึ่งคำตอบ แม่บ้านจึงรู้สึกว่าตนเสนอราคาผิดไป!!


แม่บ้าน : ขอโทษสำหรับราคาที่กล่าวมั่วๆด้วยเจ้าข้า.... หินก้อนนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ ต้องเป็นราคา ’20 เหรียญ’ สินะจ๊ะ!!


เณรน้อย คิดอย่างตลกขบขัน...หินธรรมดาๆ ที่ตนเก็บมาจากสวน ก็มีคนคิดจะซื้อด้วย!! แต่เณรน้อยยังคงปฎิบัติ ตามที่อาจารย์บอก คือเก็บเสื่อ และนำหินกลับมาที่วัด


เณรน้อย : อาจารย์ๆ เชื่อหรือไม่ หินที่ผมไปเก็บมา มีคนเสนอให้ถึง 20เหรียญเชียว!! แล้วนี่อาจารย์จะบอกได้รึยังครับ ว่าคุณค่าของกระผมคืออะไร?


ผู้เป็นอาจารย์ กลับบอกให้เณรน้อย อดทนรอคำตอบอีกสักหน่อย...แล้วยังให้คำสั่งใหม่กับเณรว่า


หลวงตา : ศิษย์เอ่ย...พรุ่งเจ้าจงนำ ก้อนหินนี้ ไปวางไว้ที่ ‘พิพิธภัณฑ์’ ในตัวเมือง และเจ้าจงทำแบบครั้งก่อน!!


วันรุ่งขึ้น เด็กน้อยกุลีกุจอ ไปที่ตัวเมือง และจัดแจงปูเสื่อ ไว้หน้าพิพิธภัณฑ์โบราณ ในทำเลทีดีที่สุด สำหรับคนเดินผ่านไปผ่านมา และเพียงไม่นาน ก็มีผู้คนสนใจและมุงดู จนมีหนุ่มผู้ดีคนหนึ่ง สอบถามราคา


หนุ่มผู้ดี : ที่นี่เป็นพิพิธภัณฑ์ อันเก่าแก่ของเมือง และหินที่วางขายอยู่นี่ ย่อมไม่ใช่หินธรรมดาแน่นอน เณรจะขายฉันราคาเท่าไหร่?


เณรน้อย ชูสองนิ้วตามเดิม


หนุ่มผู้ดี : ‘200 เหรียญ’ ใช่มั้ยเณร?


เณรน้อยเผลอทำตาโต กับราคาที่สูงขึ้นมากกว่าในตลาดหลายเท่า แต่ยังคงนิ่งเงียบ!!


หนุ่มผู้ดี : เห็นเณรถลึงตา หรือฉันให้ราคาผิดไปมาก!! ต้องขอโทษจริงๆที่เสียมารยาท มันต้องเป็นราคา ‘2,000 เหรียญ’ ถึงจะถูก!! เณรขายชั้นเถอะ ชั้นจะนำไปแกะสลักพระพุทธรูปอันล้ำค่า!!


ราคากลับสูงขึ้นไปอีกหลายเท่า แม้เณรจะตกใจ และอยากขาย แต่ก็ต้องทำตามที่อาจารย์บอก!! เขาจึงรีบเก็บเสื้อและแจ่น เอาหินกลับมาที่วัด


เณรน้อย : อาจารย์!!! ตอนนี้หินราคาพุ่งถึง 2,000 เหรียญแล้วครับ!! (เณรยิ้มไม่หุบ) ท่านอาจารย์บอกกระผมได้รึยังว่า คุณค่าของผม คืออะไร?


หลวงตา : อดทนรออีกสักวันเถอะเณร... พรุ่งนี้เจ้าจงปฎิบัติตามเดิม แต่เปลี่ยนเป็น ร้านของเพื่อนอาจารย์ ที่เป็น ‘ร้านขายของเก่า’ ที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง!!


เมื่อพระอาทิตย์ขึ้น เณรน้อยเดินทางมุ่งสู่เมืองหลวง และนำ ‘หินก้อนเดิม’ ปูเสื่อวางไว้ในร้านของเก่า!! เขายังสังเกตอีกว่า ร้านนี้ไม่ธรรมดา! เพราะมีแต่ เศรษฐีใหญ่ และเจ้าเมือง ต่างมาชุมนุมกันเพื่อหาสินค้า ไปประดับบารมี ของตนเอง!!


และเพียงไม่นาน คนในร้านก็เริ่มแปลกใจ และมามุงดู เณรน้อยและก้อนหินที่ดูธรรมดา แต่กลับมาอยู่ในสถานที่แห่งนี้ จนมีเจ้าเมือง เมืองหนึ่งสนใจและสอบถามราคา


เจ้าเมือง : เณรน้อยเอ่ย...หินวิเศษก้อนนี้ราคาเท่าไหร่ ข้าจะนำมาสลักเป็นตราประทับ ประจำตัว!


เณรน้อย ‘ชูสองนิ้ว’ อย่างที่แล้วมา


เจ้าเมือง : ’20,000 เหรียญ’??


เณรน้อยไม่พูด แต่ก็กลับต้องปากค้าง กับราคาที่เสนอมา จนเจ้าเมืองนึกว่าเณรแสดงสีหน้าโกรธ ไม่พอใจ


เจ้าเมือง : ต้องขอโทษเณรน้อยด้วย ที่เสียมารยาท ในสถานที่แห่งนี้จะมีของราคานั้นได้ อย่างไรกัน... มันต้องเป็นราคา ‘200,000 เหรียญ’ สินะ ถึงจะถูก!!


ราคานี้ทำให้เณรน้อยถึงกับ ถึงกับตื่นตะลึง และรีบเก็บข้าวของ วิ่งกลับไปหาอาจารย์ อย่างเร็วที่สุดในชีวิต เมื่อเจอหน้าอาจารย์ เขาพูดกับอาจารย์ด้วยอาการตื่นเต้นและเหนื่อยหอบ


เณร : อาจารย์!! อาจารย์!! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!!! อาจารย์เชื่อมั้ยว่า ‘หินธรรมดา’ ก้อนนั้น ตอนนี้ราคามันไปถึง 200,000 แล้ว...ผมนี่แทบไปเชื่อหูตัวเองเลย!!


และเมื่อเณรน้อย เริ่มหายใจได้อย่างปรกติ และสติกลับมาสมบูรณ์ เด็กน้อยจึงย้อนถามอาจารย์อีกครั้ง

เณร : คราวนี้ อาจารย์จะตอบผมได้รึยังว่า ‘คุณค่าของผม คืออะไร’


หลวงตาลูบศรีษะเณรน้อย ด้วยความเมตตา และให้คำตอบเณรในท้ายที่สุด


หลวงตา : เณรน้อยเอ่ย... ‘ตัวเจ้า’ ก็เหมือนกับก้อนหิน 'แสนธรรมดา’ ก้อนนั้นแหล่ะ!! ราคาของเจ้าจะสูง หรือจะต่ำ... ไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าเจ้า 'เป็นคนธรรมดา แค่ไหน'!! แต่ขึ้นอยู่กับว่า ‘เจ้าเลือก วางตัวเอง’ ไว้ที่จุดไหน!! ต่างหาก!!!


เครดิตภาพ : Liaotuo .org

ดู 858 ครั้ง0 ความคิดเห็น